حنظله

دوقلوهاي افسانه‌اي

hanzale — Fri, 13 Nov 2009 14:51:18 GMT

از بس به هم شبيه بودند دومي با گذرنامه‌ي اولي سه بار از كشور خارج شده بود. دو بار تركيه رفته بود يك بار دوبي. بار چهارم كه خواسته بود از كشور خارج شود گير افتاده بود. به قول خودش بار چهارم را هم بد شانسي آورده بود.

قاضي دادگاه پرسيد: شما چه نسبتي با هم داريد؟

دومي گفت: هيچ نسبتي!

قاضي گفت: مگه مي‌شه آقاي عزيز! شما دو تا انقدر شبيه هم هستيد كه جنابعالي با گذرنامه ايشون چند بار از كشور خارج شدي كسي نفهميده! اون وقت مي‌گي هيچ نسبتي با هم نداريد؟! من اگر شناسنامه‌هاتونو نمي‌ديديم و اختلاف سني‌تون برام محرز نبود مي‌گفتم شما دوقلوييد! اصلن نكنه اين شناسنامه‌ها هم جعلي باشه؟!

اولي كه حسابي ترسيده بود و حنجره اش به لرزه افتاده بود گفت: جناب قاضي درسته ما يك غلطي كرديم، خر شديم گذرنامه‌مونو داديم اين بره خارج، ولي خداوكيلي ما خلافكار نيستيم. دوقلو كجا بود؟! به پير به پيغمبر شناسنامه‌ها جعلي نيست. استعلام كنيد. ما هيچ نسبتي با هم نداريم.

قاضي گفت: يعني چي آقا؟! مگه مي‌شه؟ هيچ نسبت دوري هم با هم نداريد؟

دومي گفت: نه جان شما آقا. البته ما از بچگي با هم تو يك كوچه بوديم. همسايه‌ي ديوار به ديوار بوديم. ما هيچ نسبتي با هم نداريم باور كنيد. فقط پدر مادرامون با هم رفت و آمد خانوادگي داشتن همين!

گوش‌هاي قاضي سرخ شد!

***

اگرقول بدهيد بين خودمان چند نفر باشيد بهتان مي‌گويم اين يك داستان واقعي است!

از اون بالاي شمرون...

hanzale — Fri, 30 Oct 2009 17:27:18 GMT

ما جنوب شهري‌ها به دو بهانه ممكن است مسيرمان به شمال شهر بخورد؛ اول رفتن به مطب يك دكتر خوب و درجه يك با ويزيت‌هاي آنچناني و دوم براي رفتن به تالار عروسي كه دعوت شده‌ايم.

در مقابل شمال شهري ها به دو دليل ممكن است مسيرشان به جنوب شهر بخورد؛ اول آمدن به بازار مبل يافت‌آباد براي خريد مبل‌هاي درجه يك با قيمت‌هاي آنچناني و دوم براي رفتن به بهشت زهرا!

آسمان

hanzale — Fri, 16 Oct 2009 18:13:18 GMT

ما كوچيكتيم!

كپسول نذري!

hanzale — Mon, 14 Sep 2009 12:30:18 GMT

همکارم فریاد زد: " نه خانم!... نمی‌خوام ... می‌خوام آتیش بگیره. می‌خوام خاکستر بشه. بس کنید تو رو خدا. چند بار زنگ می‌زنید. بسه دیگه! گندشو درآوردید" و گوشی تلفن را محکم کوبید.

پرسیدم: "چی شده؟ چرا اینقدر عصبانی؟ بازم این کپسولیا بودن؟"
انگشتهایش را شانه کرد و فرو کرد توی موهایش. اوفی کشید و گفت: " آره بابا! می‌خواستی کی باشه؟ کی به ما زنگ می‌زنه جز این سر خورا؟"
گفتم: "خب حالا! اینقدر حرص بیخود نخور! عوض این که عصبانی بشی یک بار منطقی ازشون بخواه که دیگه زنگ نزنن."
گفت: "برو بابا دلت خوشه‌ها! اینا زبون آدم سرشون نمی‌شه. صدبار تا حالا مثل آدم بهشون گفتم به خرجشون نمی‌ره که نمی‌ره! هر دفعه هم می‌گن چشم، ولی یکی دو تا که نیستن، هزار تا شرکتن! هر شرکتی هم ماشاءالله تا دلت بخواد از این دختر پسرای بیکار ریختن توش، راه به راه زنگ می‌زنن. این یکی هم که الان زنگ زده بود از اون مارمولکاس. دست بردار نیست."

گفتم: "باشه ولی به نظر من نباید عصبانی می‌شدی. اصلا بزار این دفعه که زنگ زد؛ من جوابشو می‌دم. اول باهاش منطقی صحبت می‌کنم، اگه دیدم به خرجش نرفت؛ همچین سر کارش می‌ذارم که دیگه زنگ نزنه."
گفت: "ای بابا! اوندفعه یکی از بچه‌ها گوشی رو برداشت، هر چی فحش و بد و بیراه بود بهشون داد. باورت نمی‌شه ده دقیقه بعد دوباره یکی دیگه‌شون زنگ زد."
گفتم: "خیالت نباشه. بزار این دفعه من گوشی رو جواب بدم."

***

نزدیک‌های ظهر بود که تلفن زنگ زد. همکارم که گوشی را برداشته بود به من اشاره کرد که: "بیا گوشی رو بگیر ببینم چطور می‌خوای جوابشو بدی."

- الو بفرمایید؟
- الو! سلام آقا از شرکت افروختگان تماس می‌گیرم. شرکت ما فعالیتش در زمینه‌ی فروش کپسول‌های آتش نشانی برای مصارف خانگی، ‌اداری، صنعتی و خودروهاست. شما احیاناً برای محل کار یا منزلتون نمی‌خاید از کپسولای ما داشته باشید؟ چون بالاخره حادثه خبر نمی‌کنه. اگر خدای نکرده یک اتفاق کوچیک بیفته با یک پیشگیری ساده می‌شه جلوی خیلی از ضررها رو گرفت. شما می‌تونید با داشتن یک کپسول آتش نشانی گوشه‌ی منزلتون جلوی اتفاقات خیلی دردناک رو بگیرید. اگر چه امیدوارم هیچ وقت اتفاقی براتون نیفته. ولی می‌دونید که دنیای امروز دنیای حوادث و اتفاقات پیش بینی نشده‌اس.

- ممنون خانم! اینجا که شما تماس گرفتید اداره‌اس. به اندازه‌ی کافی هم برای ساختمان کپسول تهیه کردن. برای منزل هم چند ساله که یک کپسول مناسب خریدم که شکر خدا هنوز هیچ اتقافی نیفتاده.
- بله! خب؛ خدا رو شکر. اما جسارتاً این کپسولا هر سال یک بار باید چک و شارژ بشن.
- بله! شما درست می‌فرمایید. سالی یک بار شارژ لازم دارن ولی هر روز نه! شما و همکاراتون تقریبا روزی یک بار زنگ می‌زنید اینجا و برای همکارای ما قصه‌ی حسین کرد شبستری می‌خونید. هر بار هم بهتون می‌گن که ما در حال حاضر کپسول لازم نداریم. ولی متاسفانه ظاهراً شما و دوستاتون کوتاه نمی‌یاید.

- بله! متوجه شدم. واقعاً شرمنده. ببخشید. شرکت ما دویست‌تا بازاریاب داره که هیچکدوم هم نمی‌دونیم به این شماره‌ای که می‌خوایم زنگ بزنیم بچه‌ها قبلا زنگ زدن یا نه. و گرنه اصلا قصد مزاحمت نداریم خدای نکرده. شماره‌ها رو به صورت رندوم می‌گیریم. تعمدی خدای نکرده در کار نیست. من واقعاً عذر می‌خوام و حتماً همین امروز شماره شما رو به همکارا نشون می‌دم، می‌گم که دیگه با شماره‌ی شما تماس نگیرن. اصلا‌ً شماره‌ی شما رو روی یک کاغذ بزرگ می‌نویسم، می‌زنم به تابلو که دوستان مجدداً مزاحم شما نشن.
- لطف می‌کنید خانم! خدا خیرتون بده.
- خواهش می‌کنم بازم ببخشید.

وقتی قطع کرد به همکارم گفتم: "دیدی آقا جون یک بار که منطقی حالیشون کنی می‌فهمن. بالاخره اینام آدمن. می‌فهمن. بندگان خدا اینام باید روزیشونو دربیارن. اینا کارشون پورسانتیه. بابت هر یک کپسولی که بفروشن شرکتشون یک چیز کمی بهشون می‌ده."
همکارم پوزخندی زد و گفت: "ببینیم و تعرف کنیم! ولی... زیاد امیدوار نباش."
داشتم می‌گفتم که؛ "نه خیالت راحت. حل شد دیگه... " که دوباره تلفن زنگ زد.
- بفرمایید؟
- الو ببخشید قربان. من مجدد مزاحم شدم. خواستم خدمتتون عرض کنم من طبق فرمایش شما و قولی که بهتون داده بودم؛ شماره‌ی شما رو الان توی یک کاغذ بزرگ نوشتم و زدم توی تابلو که همه‌ی همکارا ببینن و دیگه مزاحم شما نشن.

- لطف کردید خانم! سپاسگزارم ازتون.
- خواهش می‌کنم! فقط یک سوال هم ازتون داشتم.
- بفرمایید. خواهش می‌کنم.
- شما فرمودید برای منزل و اداره قبلاً کپسول تهیه کردید. جسارتاً شما برای وسیله‌ی نقلیه‌تون هم کپسول تهیه کردید؟ احیاناً نمی‌خواید برای ماشینتون هم کپسول داشته باشید؟

صدای ریز و تیز و نازکش خصوصاً وقتی از کلماتی که سین سه دندانه! داشت استفاده می‌کرد، دلم را یک جوری می‌کرد. طوری که دلم خواست بیشتر باهاش حرف بزنم. من از دوران نوجوانی از وقتی که فهمیدم چه فرقهایی بین دو جنس مخالف در موجودات عالم وجود دارد با سین سه دندانه مشکل داشتم. یعنی با سین سه دندانه مشکل نداشتم، با نحوه‌ی ادای آن توسط بعضی‌ خانم‌های جوان مشکل داشتم. انگار که روی دل آدم با میخ خط می‌کشند. به نظرم به خاطر همین هم بوده که قدیم بعضی از خانم‌ها سنگ ریزه توی دهانشان می‌گذاشتند.

باقيش را در ادامه مطلب بخوانيد و نظر بدهيد اگر داشتيد!

خداواندا!

hanzale — Sun, 23 Aug 2009 11:45:13 GMT

«ای‌ خداوند! به‌ علمای‌ ما مسئولیت‌ و به‌ عوام‌ ما علم‌ و به‌ مؤمنان‌ روشنایی‌ و به‌ روشن‌فكران‌ما ایمان‌ و به‌ متعصبین‌ ما فهم‌ و به‌ فهمیدگان‌ ما تعصب‌ ببخش‌.» (دكتر علي شريعتي)

انكحت لنفسي!

hanzale — Fri, 07 Aug 2009 10:19:18 GMT

انکحتُ... عشق را و تمام بهار را !

زوّجتُ... سیب را و درخت انار را !

متّعتُ... خوشه‌خوشه رطب‌های تازه را

گیلاس‌های آتشی آب‌دار را !

هذا موکّلی...: غزلم دف گرفت، گفت:

تو هم گرفته‌ای به وکالت سه‌تار را !

یک جلد... آیه ‌آیة قرآن! تو سوره‌ای!

چشمت «قیامت» است! بخوان «انفطار» را !

یک آینه... به گردن من هست... دست توست،

دستی که پاک می‌کند از آن غبار را

یک جفت شمع‌دان...؟! نه عزیزم! دو چشم توست

که بردریده پرده شب‌های تار را !

مهریّه تو چشمه و باران و رودسار

بر من بریز زمزمه آبشار را !

ده شرطِ ضمنِ... ده؟! ... نه! بگویید صد! ... هزار!

با بوسه مُهر می‌کنم آن صدهزار را !

لیلی تویی که قسمت من هم جنون شده

پس خط بزن شرایط دیوانه‌وار را !

سيامك بهرام پور!

اين شعر را به اشتباهي كه از جانب من نبود به نام استاد منزوي ثبت كرده بودم كه جناب شاعر محترمش خودش ضمن تماسي كامنتي در اين مورد به بنده اطلاع داد.

سلام دوست من ! ...خوبید؟... بی شک نسبت دادن شعری از حقیر به منزوی بزرگ تنها اسباب تفاخر بنده است اما از آنجا که کارنامه درخشان شعر منزوی نباید با غزلهایی این چنین در آمیزد ، پس لطفا به استناد کتاب (عطر تند نارنج) حقیر - چاپ اول1384 چاپ دوم 1387 انتشارات داستان سرا - که این غزل کم بها در سرآغاز ان آمده است و نیز مجموعه گرانسنگ آثار منزوی - مجموعه کامل -چاپ اول 1388 نشر نگاه - لطف بفرمایید و نام شاعر را تصحیح بفرمایید ...باز هم ممنونم ..شاد باشید و برقرار

خدايي كه در اين نزديكي‌ است.

hanzale — Sat, 25 Jul 2009 20:38:18 GMT

خدايي هست در همين نزديكي! او مي‌بيند. او مي‌شنود. او مي‌داند. او در همين نزديكي است. در بغض‌هاي فرو خفته.

اي صاحب الزمان! اي آقاي ما، اي اميد ما، اي صاحب ما...

فرهنگ چماق!

hanzale — Wed, 15 Jul 2009 07:53:18 GMT

امروز واقعا روي پل اتوبان شيخ فضل الله تقاطع جناح يك نفر آدم را ديدم كه داشت كنار وانتي‌هايي كه خربزه و طالبي مي‌فروختند با اعتماد به نفس كامل؛ "چماق" مي‌فروخت! چماق‌هايي از چوب اعلاء ، خوش دست و روغن جلا زده! حيف كه دوربين نداشتم عكس بگيرم!

اين را اضافه كنيد به مغازه‌هاي ميدان امام حسين و گمرك و غيره كه انواع و اقسام باطوم‌هاي پلاستيكي و فنري و ... را گذاشته‌اند توي ويترين؛ حراج كرده‌اند! مثل اينكه باطوم‌ و چماق در كنار خوراك و پوشاك و مسكن جزئي از سبد خريد مردم دارد مي‌شود!

واقعا چه كسي "مسوول" اين وضعيت متهوع است؟

كي خسته‌است؟

hanzale — Tue, 14 Jul 2009 12:53:18 GMT

گفتم: خسته نباشيد.

گفت: خسته نيستم برادر. دشمن خسته‌است!

وقتي رفت اين عزيز دوست؛ فكر كردم آيا واقعا دشمن خسته‌ است؟

اصلا خسته مي‌شود؟!

قانون فصل الخطاب است به شرطها و شروطها!

hanzale — Wed, 01 Jul 2009 19:31:18 GMT

* آیت‌الله جوادی آملی در خطبه‌های این هفته نماز جمعه قم، در سخنان مهمی که توسط اکثر رسانه‌های دولتی مثله شد؛ بهترین راه نجات از شرایط فعلی را تقوا توصیف کردند و با کافی ندانستن قانون برای حل مشکلات، جدا بودن مجری قانون از داور و نیز فقیه باتقوا و قانون‌دان را راه خروج از بحران پیچیده کنونی کشور دانستند.

** تقديم به آنان كه حجت‌هاي به ظاهر شرعي را بر معيارهاي عقلي مقدم مي‌دانند! به آنان كه امروز سنگ ولي فقيه بر سينه مي‌كوبند و خواهيم ديد روزي بر ولي فقيه خواهند تاخت. آنان كه جز نوك دماغشان جاي ديگري را نمي‌بينند. آنان كه فكر مي‌كنند هر كه مثل خودشان فكر نكرد همه فسانه‌اند! تقديم به آنان كه خيلي زود احساس تكليف مي‌كنند!

... حالا گفته‌اند فصل‌الخطاب قانون است، بسیار خوب، اما قبل از اسلام کشورهای متمدن تفکیک قوا داشتند، مال این قرن و قرن قبل نیست. الان هم کشورهای اسلامی و غیراسلامی دارند. معلوم می‌شود این جزو فطرت و بنای عقلاست.

معنای تفکیک قوا این است که یک عده قانون وضع می‌کنند، یک عده اجرا می‌کنند، عده سومی می‌بیند آیا قانون درست اجرا شد یا نه؟ تفکیک قوای مملکت به سه قوه مقننه و مجریه و قضائیه این است. این که کسی خودش قانون وضع کند و خودش اجرا کند و خودش قاضی باشد، مشکل دارد...

حالا ما گفته‌ایم فصل‌الخطاب قانون است. اما همان که دارد اجرا می‌کند، می‌گوید کار من مطابق قانون است. تطبیق قانون بر کار او به دست اوست، اندراج کار او تحت قانون هم به دست اوست و این مشکل‌آفرین است...

این را هم بدانید که در ایران "از خارجی هزار، به یک جو نمی‌خرند". بعد از این که کشور نظام مقتدر دارد، رهبر آگاه دارد، ملت متقنی دارد، از خارجی هزار به یک جو نمی‌خرند.

کسانی که با آن مصاحبه سی سال قبل که برخی روزنامه‌ها آن را چاپ کردند، آشنایند، می‌دانند همین حرف‌ها سی سال قبل گفته شد. وقتی مجلس خبرگان قانون اساسی اصل ولایت فقیه را تنظیم کرد، یک مصاحبه‌ای کردند. در آن مصاحبه مبسوط این سخن مطرح شد که درست است قانون بخشی از مشکل را حل می‌کند، اما قانون‌شناس عادل، مجری قانون که ولی‌فقیه است، موجب ناامیدی بیگانه است.

وقتی یک رهبر آگاه باشد،‌ یک علوی منش باشد، ‌قانون‌شناس و قانون‌دان و مجری قانون باشد، داشتن یک فقیه جامع‌الشرایط موجب یأس بیگانه است. اینجاست که خدا می‌فرماید: الیوم یئس الذین کفروا من دینکم. یأس کفار یک قرآن‌شناس، مجری قرآن و قرآن‌دان می‌خواهد. وقتی علی روی کار آمد، فرمود، دیگر راه برای نفوذ بیگانه بسته است.

داشتن یک فقیه آگاه، رهبر آگاه و متدین و هوشیار این نتیجه را دارد.

بنابراین ما وقتی متحد شدیم، ذات اقدس اله فیض را به ما می‌رساند، همه یک راه را می‌رویم. خدای سبحان در سوره زمر فرمود دل‌ها در تسخیر من است. با موعظه مردم متحد نمی‌شوند. با وعده و وعید مردم متفق نمی‌شوند. به پیغمبر فرمود، تو تمام ذخایر زمین را هم رایگان تقسیم کنی، مردم متحد نمی‌شوند. دل به دست مقلب القلوب است که در سایه دعا دل‌ها را متحد می‌کند. ملت وقتی به مقصد می‌رسد که متحد باشد. مرز ما با خارجی‌ها مشخص است. آن‌ها خود را به زحمت نیندازند.

مواظب زبان‌ها هم باشیم. درباره کسی حرف و نوشتار بد نداشته باشم، در خطبه قبلی نماز جمعه هم گفته شد. ما یک جا را باید نگاه داریم که وقتی سرمان به سنگ خورد،‌ به آن‌جا بیاییم و آن حرم امن نماز جمعه است. دیانت است،‌ حوزه و مرجعیت است. این‌ها را باید حفظ کنیم.
اگر اختلافی پیش آمد، این‌جا باید سالم بماند. همه اشخاص، همه مکان‌ها، همه منابر و تریبون‌های دیگر را نمی‌شود آلوده کرد به این سمت و آن سمت.

مواظب باشید که یک‌جا را پاک داشته باشید. بسیاری از شما طلبه‌اید، درباره نماز گفتند یک اتاق را مصلی قرار بدهید و آن‌جا دعا و نماز بخوانید و رفت و آمد و خواب نداشته باشید تا در آن‌جا یا الله بگویید و جواب بشنوید. یک‌جا را باید پاک داشته باشیم..