پرده اول؛ نمایشنامه

شاید هنوز بعضی‌ها یادشان باشد چند سال پیش را که نمایشنامه‌ای دانشجویی با موضوع ظهور حضرت ولی عصر علیه‌السلام چه سر و صداهایی به پا کرد. بیانیه‌ها صادر شد، کفن‌ها پوشیده شد، تقریبا در تمام شهرهای کشور تظاهرات به پا شد، نمایندگان مجلس، حوزه‌های علمیه، امامان جمعه و جماعت و هر که تریبونی داشت ناله‌ی وامحمدا و علی الاسلام السلام سر داد.

طومارها درمحکومیت دانشجوی نگارنده، خودش و پدر و مادرش که در تولد چنین فرزند ناخلفی نقش داشتند! جمع شد. و صد البته که دولت حاکمه‌ی آن دوران بیشترین نصیب را از فحش و فضیحت‌های منتشره از آن خود کرد. چرا که حاکم بودند و می‌بایست حواسشان جمع باشد. و خیلی‌ها فریاد کردند که اگر ما بودیم قطعا اجازه نمی‌دادیم همچین "فاجعه‌ای" رخ دهد و اگر هم رخ می‌داد اول خودمان را دار می‌زدیم بعد مسببین دیگر این ماجرا را.

هر چند به نظر نگارنده می‌شد آن نمایشنامه را به نوعی حاصل غفلت جوانی در بازی با کلمات گذاشت، اما اصل اعتاض عظیم مردمی در قبال این طور موضوعات زنگ خطری همیشگی برای آنانی است که به دل، انعقاد نطفه‌ی چنین جسارتهایی را در ذهنشان می‌پرورانند. و می‌بایست آفرین گفت بر مردمی که همیشه و هر جا به محض اینکه خبردار شدند کسی چشم طمع و نیش‌دار به عقاید و باورها و ارزش‌های دینی‌شان دارند هر طور که لازم بوده پا به صحنه گذاشتند. و البته در این میان حساب موج‌سواران و سیاسی کاران جداست.

فمنهم المنکر للمنکر بیده و لسانه و قلبه فذلک المستکمل لخصال الخیر. (نهج البلاغه ص 1263 حکمت 366) و از مردم گروهی هستند که هر گاه منکری را ببینند با دست و زبان و قلبشان آن منکر را انکار می‌کنند پس این گروه تمام خوهای نیک را دارا هستند.

در آن اتفاق "خواصی" که مردم به ایشان اعتماد داشته و به نوعی هدایت فکری اقشار مختلف مردم را به دست دارند، نقش مهمی داشتند و البته هنوز هم دارند.  

پرده دوم؛ درون شما فاسد است

همه‌ی ما در طول زندگی به امراض جسمانی مختلفی دچار می‌شویم که گاهی تا مدتها مخفی است و برای اثبات آن می‌بایست تن به آزمایش داد. و بعد از آزمایش، معلوم می‌شود بیماری تا کجا نفوذ کرده است. 

و لنبلونکم حتی نعلم المجاهدین منکم و الصابرین و نبلوا اخبارکم  (محمد 31)

"و ما به طور قطع همه شما را می‌آزماییم تا معلوم کنیم مجاهدین و خویشتن‌داران چه کسانی هستند و اعمالتان خبر دهد که در باطن چه دارید؟! "

همه‌ی ما در معرض آزمایش هستیم و روح ما به محک همین امتحانات الهی امراضش مشخص می‌شود.

بیشتر ما فکر می‌کنیم که آزمایش و امتحانات الهی با حوادثی عظیم همراه هستند مثل؛ سیل، زلزله، فلج شدن کودکان، دزدیده شدن اموال، فوت نزدیکان و حوادثی اینچنینی که بعضا واقع شدن در آنها بسیار طاقت فرساست. غافل از اینکه؛ بعضی آزمایش‌های الهی آنقدر نامحسوس و غیر ملموس هستند که بیشتر ما متوجه حضور در آن نیز نیستیم و به راحتی و بدون آنکه متوجه باشیم مهر "مردودی" بر پیشانی قلبمان حک می‌شود. و اینگونه است که برای ما ثابت می‌کنند که: روح شما مریض است. درون شما فاسد است!

پرده سوم؛ درون شما هم فاسد است

بسیار از آنانی که در زمان چاپ نمایشنامه‌ی دانشجویی داد و فریاد دفاع از ناموس دین و کیان اسلام را سر می‌دادند و دولت حاکمه و مسوولان وقت را مقصر اصلی می‌دانستند خود هم اکنون سکاندار امور فرهنگی کشور شده و در بوته‌ی آزمایش قرار گرفته‌‌اند. و چه بد مردود شدند.

در سال پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله در حالی که هنوز داغ کاریکاتور‌های موهن غرب علیه آن دردانه هستی جگر امتش را می‌سوزاند، در ام القرای جهان اسلام و درست زیر گوشمان در وزارتخانه‌ای که سکان اصلی فرهنگ کشور را در دست دارد، چه جسارت‌هایی که به وجود مقدسش شد.

هر خواننده منصفی که هم نمایشنامه مزبور و هم سوالات آزمون ضمن خدمت فرهنگیان را خوانده باشد، می‌تواند احتمال بدهد که نمایشنامه‌ی دانشجویی حاصل غفلت و بازی با کلمات دانشجویی ساده لوح بوده است، اما نمی‌تواند محتمل بداند که سوالات آزمون ضمن خدمت فرهنگیان هم حاصل غفلت بوده باشد.

و کجا رفتند آن فریادها؟! چرا کسی کفن نپوشید؟! چرا حوزه‌های علمیه تعطیل نشد؟! چرا انجمن‌ها و احزاب و گروههای سیاسی تجمع اعتراض آمیز نکردند؟! چرا کسی ناله وامحمدا سر نداد؟! کجا رفت وا اسلامها؟! چرا "خواص" مردم را آگاه نکردند؟! چرا کسی اهمیت مسئله را روشن نکرد؟! و هزار چرای دیگر که پاسخ آنها تنها در یک جمله است.

ومنهم تارک لانکار المنکر بلسانه و قلبه و یده فذلک میت الاحیاء (نهج البلاغه ص 1263 حکمت 366) و از مردم گروهی هستند که هرگاه منکری را دیدند نه به زبان نهی از منکر می‌کنند نه به قلب و نه با دست خود کاری می‌کنند، آنان مردگان زنده هستند!

تمام آنهایی که شنیدند و خواندند و فهمیدند که در این آزمون کذایی چه گذشت و چه هتاکی بی‌شرمانه‌ای به وجود مقدس پیامبر اعظم گردید، همه و همه آزمایش شدند. و خوشا به حال مردم عوامی که با شنیدن خبر این فاجعه‌ی عظیم قلب‌شان به درد آمد و با شنیدن دستگیری عامل نویسنده‌ی آن دلشان اندکی روشن شد. اینان به اندازه وسع خود در این آزمایش الهی سربلند بوده و هستند. اما بدا به حال "خواصی" که هیچ نکردند و از ترس اینکه مبادا صندلی چند روزه وکالت و وزارتشان تحت الشعاع قرار گیرد، خفه‌ شده و فقط به ابراز تاسف بسنده کردند. و البته نویسنده مزبور را با دستبند نشان دادند که؛ بله ما برخورد کردیم!

اما تمام آنهایی که در قبال این حادثه سکوت کردند، بدانند که؛ زیاد دیر نیست وعده الهی برای آنانی که در این آزمایش مردود شده و بقای آخرت را به فنای دنیا فروختند.

و کاین من قریه هی اشد قوه من قریتک التی اخرجتک اهلکناهم فلا ناصر لهم. محمد 13

و چه بسیار مردمی که از مردم قریه‌ی تو ، که تو را بیرون کردند، نیرومند‌تر بودند؛ ولی در هنگام نزول عذاب یاوری نداشتند.

ما اعمال البر کلها و الجهاد فی سبیل الله عند الامر بالمعروف و النهی عن المنکر الا کنفثه فی بحر لجی و ان الامر بالمعروف و النهی عن المنکر لا یقربان من اجل و لا ینقصان من رزق و افضل من ذلک کله کلمه عدل عند امام جائر. (نهج البلاغه ص 1263 حکمت 366)

این انگلیسی جماعت زیادی ناتو و سیاس است! بدون آنکه کسی متوجه شود، زبان مادری‌شان را قالب کردند به دنیای بشریت به عنوان زبان بین‌المللی! کسی هم صدایش در نیامد که چرا باید انگلیسی بین‌المللی باشد؟! اصلا چرا فارسی نباشد؟ چرا ترکی نباشد؟ چرا عربی نباشد؟ به هر حال قالب کردند به جماعت. و امروز به هر کشوری که بخواهی بروی مهم نیست که زبان رسمی آن کشور چیست؟ انگلیسی بلد باشی کارت راه می‌افتد! اگر به جنگلهای آمازون هم بروی بالاخره در بین قبایل بدوی‌ آنجا هم که هنوز اسم بچه‌هایشان را "گرگ سفید" و "گراز تنها" می‌گذارند یک نفر پیدا می‌شود که انگلیسی بلد باشد و اولین سوالی که ازت خواهد پرسید این است که :"Do you speak english? " و خدا کند که بلد باشی؟! و الا معلوم نیست چطور می‌خواهی بهشان بفهمانی که گوشتت برای خوردن به عنوان شام قبیله خوشمزه نیست!!

 تازه این برای دنیای واقعی است در دنیای مجازی هم اگر بخواهی خوب سیر کنی انگلیسی بلد نباشی مجبوری کلی زور بزنی و تا مدتی الکی کلید‌ها و گزینه‌ها را کلیک کنی! که در این باب به خاطر دارم دوستی را که یک روز فریا برآورد که؛" به دادم برس!" و چه بد دردی گرفته بود؟! در یکی از سایتها یک گزینه‌ای را کلیک کرده بود، بدون آنکه معنایش را بفهمد و از آن کلیک به بعد، به محض روشن شدن رایانه‌اش دنیای مجازی پشت سر هم برایش عکسهای فلان می‌فرستاد!

الغرض؛ بنده حقیر هم به این نتیجه رسیدم که باید زبان مادری این انگلیسیهای نامرد استعمارگر را یاد بگیریم. مدتی در پی یافتن کلاسی بودیم که هم در پیت نباشد و هم به گروه خونی‌مان بخورد. مشكل در پیت را با استعلام از دوستانی که بعضا زبانشان بهتر از ما بود حل كرديم. اما گروه خونی ! از آن مشکلاتی است که نه تنها بر سر یاد گرفتن زبان، که در خیلی‌جاها برایمان مشکل ایجاد می‌کند.( توضیح خواهم داد).

***

آموزشگاه زبان "ایز‌ایران" آخرین گزینه‌ای بود که دوستان‌ زبان‌دانمان توصیه کردند.در خیابان میرداماد. گفتند هم امکانات دارد هم حساب و کتاب.

از خیابان حصاری که وارد شدم کنار در ورودی تابلو زده بودند "ورودی برادران". پیش خودم گفتم این یکی به گروه خونمان می‌خورد. برای انجام مراحل ثبت‌نام که به واحد ثبت‌نام رفتم متوجه شدم کلاسی که می‌بایست در آن شرکت کنم سه وقت بیشتر ندارد دو وقتش که جلویش نوشته بود "مخصوص خواهران" که قیدش را زدم و دیگری که نوشته بود "برادران" اصلا به ساعت کاری‌ام نمی‌خورد. پرسیدم ؛"به جز این ساعت ساعت دیگری برای برادران کلاس ندارید؟ ساعت این کلاس برای من اصلا مناسب نیست."

مسوول ثبت‌نام نگاهی کرد و خیلی محجوب انگار که می‌خواهد رازی را با من در میان بگذارد سرش را مقداری جلو آورد که صدایش به گوشم راحت برسد و گفت:" کلاس خواهران هم می‌تونید بشینید.مختلطه!"

دو ریالی‌ام افتاد که خواهران و برادران کشک است! و کلاسها از بیخ مثل باقی جاهاست! اما همچنان با توجه به اسم و رسم موسسه اعتماد کرده و قبول کردم که سر همین کلاس بروم!

در زدم. خانم معلم آمدند پشت در. خانمی بودند که به چشم خواهری هم نمی‌شود تصویرسازی کرد! کلاسی بود حدود دوازده متر . یک طرف خواهران! بودند یک طرف برادران!. تقریبا تمام حاضران کلاس از دیدن روی ماه پوشیده از محاسن ما مسرور شده بودند!

خانم معلم کلاس را ادامه داد. و چه کلاس صمیمی و دوستانه ای بود!

وسط درس خانم معلم به من اشاره کرد که باید یک Nickname برای خودت انتخاب کنی! و گفت چه اسمی دوست داری گفتم: ali گفت: نمی‌شود حتما باید یک اسم انگلیسی باشد.

برایم اسم tony را انتخاب کرد.

***

عرض کردم که این انگلیسی جماعت ناتو و سیاس است، اما این یکی به نظرم بیشتر به حماقت جماعتی بر‌می‌گردد که فکر می‌کنند اگر بخواهند انگلیسی یاد بگیرند، حتما باید حتی اسمشان را هم عوض کنند! و حتما هم باید کلاسهایشان مختلط باشند تا درس خوب تفهیم شود! و چه بهتر که صمیمیت هم در میان باشد تا بازدهی کار بالا رود! اصولا ما جماعت هر جا که خواستیم یک چیزی یک حرفه‌ای یک علمی یا تکنولوژی مفیدی را از بیگانگان بگیریم، فکر می‌کنیم حتما باید آن را همانطور که آنها استفاده می‌کنند و طبق فرهنگ آنها استفاده کنیم. مثل معروف قديمي‌اش رضاخان است كه فكر كرد اگر ايراني جماعت بخواهد پيشرفت كند بايد ناموسش را وقف عام كند! و  مثل امروزي‌اش مترو است، كه از وقتي آمده بعضي از اين جوانان خام فكر مي‌كنند واقعا آمده‌اند در متروي لندن و با نامزد آينده‌شان! مجازند در ملاء عام[ ....] ، يا مثل اين رستورانهاي بالاي شهر يا هتل‌ها يا حتي بيمارستانها كه هر چه ستاره‌شان بيشتر مي‌شود فكر مي‌كنند حتما بايد با كراوات باشند و الا ستاره‌شان را پس مي‌گيرند و انگ ننگين جهان سومي بهشان مي‌زنند. و به چشم خودم ديده‌ام كه يكي از بيمارستانهاي دولتي در معذورات بندهاي قانون قرار گرفته‌ بودند، پيراهن نگهبانان را طوري طراحي كرده‌ بودند كه نوار جلوي پيراهن كه دكمه‌ها رويش نصب مي‌شود شبيه كراوات باشد.